Στην προσπάθειά τους να μεγιστοποιήσουν την απόδοση των κερδών τους, πολλές φορές οι servicersυποπίπτουν σε σφάλματα που αφενός παραβιάζουν τον νόμο, αφετέρου αμαυρώνουν την ήδη βεβαρυμμένη φήμη τους. Το κακό είναι πως πάντα «την πληρώνει» ο δανειολήπτης.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ζευγαριού που είχε πάψει να εξυπηρετεί το στεγαστικό του δάνειο για κάποια χρόνια και μετά από μακρές διαπραγματεύσεις, κατέληξε σε ρύθμιση.
Όταν υπογράφηκε η συμφωνία, η ικανοποίηση ήταν έκδηλη.
Δυστυχώς η ευφορία κράτησε μόλις για έναν μήνα, καθώς τον επόμενο της υπογραφής μήνα, ο servicer εξέδωσε διαταγή πληρωμής εις βάρος των δανειοληπτών, απαιτώντας περί τις 88.000 € και ενώ η ρύθμιση τηρούταν.
Η αντίδρασή τους ήταν η άμεση ανακοπή και αναστολή στην διαταγή πληρωμής.
Κύριο επιχείρημα ήταν η καταχρηστικότητα και η πρόδηλη παρανομία στις ενέργειες του servicer, ο οποίος εκκίνησε εκτέλεση για ρυθμισμένο δάνειο, δηλαδή κατά συνεργάσιμων δανειοληπτών.
Το Πρωτοδικείο Αθηνών χορήγησε την αιτούμενη αναστολή εκτέλεσης.
Η ανακοπή αναμένεται να εκδικαστεί αρκετά χρόνια μετά.
Μέχρι τότε, ο servicer, λόγω της χορήγησης αναστολής, δεν μπορεί να προχωρήσει σε κατάσχεση της κατοικίας και γενικότερα των περιουσιακών στοιχείων του ζευγαριού.
Η επόμενη κίνηση ήταν η άσκηση αγωγής αποζημίωσης κατά του servicer για ικανοποίηση της ηθικής βλάβης λόγω της ψυχικής ταλαιπωρίας που υπέστησαν οι δανειολήπτες από την επίδοση της διαταγής πληρωμής, παρά την υπογραφή ρύθμισης.
Ως απάντηση στην αγωγή, ο servicer (ή ΑΕΔΑΔΠ – Ανώνυμη Εταιρεία Διαχείρισης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις) αντέτεινε ότι η συμφωνία ρύθμισης του δανείου ρητά του επέτρεπε να εκδώσει διαταγή πληρωμής παρά την ρύθμιση, προκειμένου να εξασφαλίσει την απαίτησή του.
Η απάντηση αυτή δεν έπεισε το Δικαστήριο, καθώς η πρώτη κατοικία των δανειοληπτών ήταν ήδη προσημειωμένη προς εξασφάλιση της οφειλής αφενός, αφετέρου τέτοιου είδους συμφωνίες που αφορούν την εκτέλεση, από τον νόμο επιτρέπεται να συνάπτονται μόνο προς όφελος του οφειλέτη και όχι εις βάρος του.
Με λίγα λόγια, η συμφωνία που έφερε έτοιμη ο servicer προς υπογραφή, περιείχε όρο καταχρηστικό και παράνομο, εκμεταλλευόμενος την διαπραγματευτική του υπεροπλία, δίνοντας μια έτοιμη συμφωνία στους δανειολήπτες, στην λογική «πάρε το ή άφησέ το» (take it or leave it).
Ως αποτέλεσμα, το Πρωτοδικείο Αθηνών επιδίκασε από 4.000 € στον κάθε δανειολήπτη, δηλαδή συνολικά 8.000 € ως αποζημίωση της ηθικής τους βλάβης από τις παράνομες πρακτικές του servicer, ο οποίος άσκησε έφεση κατά της απόφασης, κάτι βέβαια που σαφώς και δεν αίρει την παρανομία στην δράση του.
Οι εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων πολλές φορές πράττουν παρά τω νόμω στην προσπάθειά τους να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους. Χρειάζεται επαγρύπνηση από τους δανειολήπτες και διάθεση να διεκδικήσουν τα δίκαιά τους.
Δικαστές υπάρχουν.
